Artikelen "In Grazige Weiden"

Artikelen

Het kruis

Op het kruis van Golgotha is iets unieks in de geschiedenis van de mensheid gebeurd.

– De Koning der koningen, Jezus Christus, werd met een doornenkroon gekruisigd, tot spot van de mensen. Hij liet het rustig met Zich gebeuren, opdat zondige mensen door Zijn volkomen offer rein en heilig konden worden en aan de heerlijkheid van Zijn rijk deel zouden kunnen hebben.

– De Heere der heren maakte geen gebruik van Zijn macht, maar liet Zich aan het hout nagelen door Zijn eigen schepselen; zo vernederde Hij Zichzelf en werd God gehoorzaam tot de dood.

– De Heere der heerlijkheid werd als de ergste boosdoener gevonnist, opdat zelfs de schuldigste van alle mensen door God in genade aangenomen zou kunnen worden.

– De Vorst van het leven gaf Zichzelf als een Offer voor de zonde in de dood, opdat mensen die in hun zonden en overtredingen dood waren, het eeuwige leven zouden kunnen ontvangen.

– De Rechtvaardige heeft aan het kruis voor onrechtvaardigen geleden, opdat Hij hen in verbinding met God en aan Zijn hart zou brengen

Het wonen van de volheid van de Godheid

De apostel Paulus kon de christenen in Kolosse aanspreken met “heilige en trouwe broeders in Christus”; bovendien kon hij zich verblijden bij het zien van hun orde en de vastheid van hun geloof (Kolosse 1:2 en 2:5). De geestelijke toestand van de gemeente daar was om bijna jaloers op te worden.

Anderzijds moet de apostel de gelovigen indringend waarschuwen voor gevaren die hen bedreigden: van de zijde van de Grieken met hun filosofieën en van de zijde van de joden met hun wetten en tradities. Dat deze waarschuwingen in zulk een vorm nodig waren, laat het vermoeden rijzen dat de Kolossers innerlijk dreigden te verslappen. Hun harten leken enigszins af te koelen, de brandende liefde tot hun Verlosser en Meester was aan het verzwakken. Immers, voor iemand die een brandend hart heeft voor zijn Heiland, voor iemand die al zijn blijdschap in de Heere vindt, heeft al het andere geen waarde en aantrekkingskracht. Wat zou het mooi zijn als de Heere bij ons iets meer van zo’n hartentoestand zou opmerken!

Ik kom weer

In Johannes 13 vanaf vers 31 en in hoofdstuk 14 bevinden zich in de bovenzaal personen die volkomen vreemd zijn aan alles wat in de wereld te vinden is, en ten opzichte van wie de wereld vijandig staat. De Heere Jezus zegt tot hen: “Uw hart worde niet ontroerd” (14:1).

Waardoor zouden hun harten ontroerd kunnen worden? Doordat Hij hen zou verlaten. Hun geluk, hun troost en al hun blijdschap bestond daarin dat Christus bij hen was. En nu had Hij gezegd dat Hij de wereld zou verlaten!

Geloof en moed

Een koorddanser liet een touw over een diep ravijn spannen. Voordat hij z’n voet op het touw zette om naar de overkant te lopen, riep hij naar het publiek: ‘Gelooft u dat ik over dit touw kan lopen, zonder naar beneden te storten?’ – ‘Ja!’ werd er geroepen. Daarna liep de man over de duizelingwekkende diepte langzaam naar de overkant. Toen het was gelukt, kreeg hij natuurlijk een enorm applaus.

Even later pakte hij een kruiwagen en riep: ‘Gelooft u ook dat ik met deze kruiwagen over het touw kan lopen?’ Het publiek werd nóg enthousiaster en allen waren het erover eens dat het hem zou lukken. Naast de koorddanser stond een dame die van geestdrift direct al in haar handen begon te klappen. De artiest keek haar aan en zei: ‘Wilt u dan zo vriendelijk zijn om in te stappen?’ – De dame schrok en peinsde er niet over haar leven op het spel te zetten!

Wel geloof, maar geen moed om in te stappen! Wat heb je nu aan geloof als je niet persoonlijk naar de Heere Jezus bent gegaan om je leven aan Hem toe te vertrouwen? Zij die deze stap wél hebben gedaan, kunnen zeggen: ‘Hij schenkt een diepe vrede in je hart die je voorheen niet kende. Je weet niet wat je mist, als je zonder Hem door het leven gaat!’

Geloof en werken

“Daarom zal op grond van werken van de wet geen vlees voor Hem gerechtvaardigd worden” (Romeinen 3:20).

“Gij ziet dat een mens op grond van werken gerechtvaardigd wordt en niet op grond van geloof alleen” (Jakobus 2:24).

Hoe zijn de woorden van Paulus en Jakobus met elkaar in overeenstemming te brengen?

Paulus zegt: ‘Geen mens kan zichzelf op grond van werken van de wet rechtvaardig stellen voor God’.

Jakobus zegt: ‘Een mens kan zichzelf alleen maar door werken van het geloof als rechtvaardig bewijzen voor de mensen’.

Wat is de Schrift eenvoudig! Natuurlijk is geen enkel mens in staat om de wet te vervullen en op die wijze rechtvaardigheid in het oog van God te verkrijgen! Ieder mens is een zondaar en onbekwaam om Gods wet te houden. Dat leert Gods Woord overduidelijk; en de inspanningen van talloze mensen om het toch te proberen, bevestigen dat volkomen.

Als een mens echter door het geloof zondenvergeving hééft ontvangen en ís gerechtvaardigd in het oog van God, kan hij dat aan zijn medemensen alleen maar laten zien door werken te doen die uit het geloof voortkomen dat in zijn hart aanwezig ís.

Gods hulp

“Zo de Heere het huis niet bouwt, tevergeefs arbeiden zijn bouwlieden daaraan” (Psalm 127:1).

In 1976 nam Ir. C.J. van de Graaf uit Papendrecht (1938) baggerbedrijf De Boer over. De vloot groeide in zesentwintig jaar van twee naar veertig schepen.

De bewindvoerder – ‘Ome’ Kees voor het personeel – ging het voor de wind, maar niet zonder dat het inspanning kostte. Op de vraag naar zijn lijfspreuk citeert hij het bovenstaande Bijbelvers. Daarmee raakt hij de kern van de zaak: wij kunnen ons als mensen inspannen, zoveel we willen, maar aan de zegen van de Heere is alles gelegen!

We kunnen het snel vergeten, zeker als alles van een leien dakje loopt. Voor we het weten, denken we nota bene dat we de voorspoed aan onszelf hebben te danken, en kloppen we onszelf op de schouder en de borst.

Wie maar even nadenkt, beseft dat al het goede van boven komt, van onze God Die in de hemel troont, maar ook alle dingen op aarde leidt en bestuurt. We mogen ons aan Hem toevertrouwen, voor de gegeven tijd die voor ons ligt.

Gods trouw

De predikant van de Nicolaikerk te Berlijn, Paul Gerhardt (12.03.1607–27.05.1676), had de vrede lief. Hij behoorde tot de streng orthodoxe lutheranen. Toen de keurvorst Friedrich Wilhelm de opgelaaide strijd tussen lutherse en gereformeerde predikanten wilde beëindigen en ook Gerhardt daartoe een verklaring moest ondertekenen waarin hij beloofde te zwijgen over het verschil in leer, weigerde hij dit, omdat hij meende dat de vorst hem niet kon verbieden de waarheid te verkondigen zoals hij die zag, volgens de opdracht die God hem had gegeven.

De Overste Leidsman en Voleinder van het geloof

Hebreeën 12 : 2

De getuigen voor God over wie in Hebreeën 11 wordt gesproken, zijn een bemoediging op onze geloofsweg. Er is echter een verschil tussen hen en de Heere Jezus. Daarom stelt de apostel Hem hier afzonderlijk aan ons voor. We zien Abraham die “door het geloof verbleef als vreemdeling in het land der belofte als in een vreemd land” (vers 9). We zien Izaäk die Jakob en Ezau zegende met betrekking tot toekomstige dingen (vers 20), en lezen van de zegening en aanbidding van Jakob op zijn sterfbed (vers 21). Zij hebben hun wedloop gelopen, maar in de Heere Jezus hebben we een veel hogere Getuige. Bovendien is er in Hem genade te vinden om tijdens de wedloop vol te houden.

De vijf wijze en de vijf dwaze maagden

In de gelijkenis van de vijf wijze en de vijf dwaze maagden uit Mattheüs 25 geeft de Heere ons waardevol onderwijs met betrekking tot ons getuigenis in de wereld.

Het Mattheüsevangelie is de schakel tussen het Oude en het Nieuwe Testament. De Heere Jezus wordt daarin voorgesteld als de Messias Die Zijn volk van hun zonden komt verlossen. Hij is het Die de Schriften van het Oude Testament in vervulling laat gaan. We zien echter dat Zijn volk Hem afwijst; Hij wordt verworpen. Wat een oordeel brengt dit volk over zichzelf! Als Mattheüs deze droeve ontwikkeling heeft beschreven, komt in de loop van zijn Evangelie de gelijkenis van de wijze en de dwaze maagden.

Elia en Johannes

Priesters en Levieten kwamen uit Jeruzalem om aan Johannes de doper te vragen wie hij was. Hij beleed dat hij de Christus niet was. “Wat dan? Zijt gij Elia?”, vroegen zij verder. Hij gaf als antwoord: “Neen” (Johannes 1:19–21).

In Mattheüs 11:14 sprak de Heere Jezus tot de volksmenigte over Johannes en zei: “Als gij het wilt aannemen, hij is Elia, die komen moet”.

Als Hij in Mattheüs 17 met Petrus, Jakobus en Johannes van de berg afdaalt waarop Hij verheerlijkt was geworden en zij Mozes en Elia bij Hem hadden gezien, vragen Zijn drie volgelingen: “Waarom zeggen dan de schriftgeleerden dat Elia eerst moet komen?” De Heere legt het hun uit: “Wel komt Elia eerst en zal alles herstellen; maar Ik zeg u dat Elia reeds gekomen is, en zij hebben hem niet erkend, maar aan hem gedaan al wat zij wilden; zo zal ook de Zoon des mensen door hen lijden”. Het volgende vers zegt dan: “Toen begrepen de discipelen dat Hij hun over Johannes de doper gesproken had” (vers 10–13).

De alomtegenwoordige God

‘Waar is nu jullie God?’ – Dat is de uitdagende vraag die ongelovigen vaak stellen, als kinderen van God in hun leven moeilijke dingen meemaken en door soms diepe dalen moeten gaan.

Het is het beste om deze vraag met de Schrift zelf te beantwoorden.

Deo volente

D.V. – Deo volente: zo God wil. Deze uitdrukking – als afkorting of voluit geschreven – komen we vaak tegen, zowel op schrift als in het taalgebruik. Het belangrijkste is niet dat we deze woorden gebruiken, maar dat we in de werkelijkheid ervan leven!

Waarschijnlijk is deze spreuk aan Jakobus 4:15 ontleend: “Als de Heere het wil en wij leven, zullen wij dit of dat doen”. Er blijken grammaticaal twee vertalingen mogelijk te zijn: de bovenstaande en de volgende: “Als de Heere het wil, zullen wij leven en dit of dat doen”. Is deze tweede mogelijkheid niet beter?

Aan de kant

Vaak is het voor ons een raadsel en niet te begrijpen waarom God ons door een ziekte stil laat staan. Als Hij een mens in Zijn dienst en tot Zijn eer kan gebruiken, is het dan niet merkwaardig dat Hij hem plotseling op het ziekbed legt en z’n activiteiten stopzet?

Ongetwijfeld heeft Hij daarvoor Zijn redenen, goede redenen, maar die liggen niet aan de oppervlakte. Goddeloze mensen leven soms jarenlang als kerngezonde en krachtige mensen … en ze gebruiken al hun energie om kwaad te doen! Waarom wordt dan iemand die het streven en verlangen heeft om tot eer van de Heere en tot zegen van de mensen te zijn, door een ziek of zwak lichaam afgeremd? Die vraag mogen we rustig stellen, als het maar zonder mopperen en verzet is; maar wie zal ons het antwoord op die vraag geven?

Zerubbabel

‘In Babel verwekt’ – dat is de naam van één van de interessantste personen uit de na–Babylonische tijd. Zijn naam spreekt van de vernedering van het huis van David. Zijn vader is Sealthiël (Ezra 3:2) – ‘Ik heb God gebeden’. Hij was een zoon van het gebed, evenals Samuël, zeshonderd jaar eerder. Zijn naam gaat in het Boek Ezra schuil achter zijn ambtelijke aanduiding en titel – wel te verstaan, als vazal van de Perzische koning.
God had in Zijn toorn “de gehele hoorn van Israël afgehouwen” (Klaagliederen 2:3). En nu wordt vijftien jaar later dit kind in Babel geboren dat als zevenendertigjarige man één van de leiders bij de terugkeer van de joden uit Babel zal zijn. God doet zo, volgens Ezechiël 29:21, “de hoorn van het huis Israëls uitspruiten”. In de lijst van de hoofden van de vaderen in Ezra 2 wordt hij bij zijn naam Zerubbabel genoemd (vers 2). In hoofdstuk 1:8 worden hem als stadhouder onder de naam Sesbazar de vaten van het huis des Heeren toegeteld. Uit vers 11 blijkt dat hij de leiding over de terugtocht heeft.

Winston Churchill

Naar aanleiding van hun verdiensten tijdens de tweede wereldoorlog kregen enkele piloten van de Engelse luchtmacht, de Royal Air Force, een onderscheiding. Bij het opsommen van hun heldhaftige daden en prestaties verklaarde Winston Churchill: ‘Nog nooit in de geschiedenis van de mensheid hebben zo velen aan zo weinigen zoveel te danken’.

Vergeeft elkaar

“Verdraagt elkaar en vergeeft elkaar, als de een tegen de ander een klacht heeft; zoals ook Christus u vergeven heeft, zó ook gij” (Kolosse 3:13).
Deze opdracht van God gaat heel erg ver. Om die te kunnen vervullen, moeten we inderdaad door Hem zijn uitverkoren (vers 12). Hij heeft ons uitgekozen, vóórdat de wereld bestond. Ja, van eeuwigheid af had Hij ons ertoe bestemd dat we Zijn kinderen zouden worden. Dat betekent dat we Zijn natuur hebben ontvangen toen we opnieuw zijn geboren. Het betekent ook dat Gods bestemming met ons is dat we het beeld van Zijn Zoon gelijkvormig worden, dus dat we op de Heere Jezus gaan lijken.
Als een mens niet weet of hij is uitverkoren, is het noodzaak dat hij eerst op zijn knieën gaat om God zijn zonden te belijden en de Heere Jezus als zijn Verlosser aan te nemen. Als hij dat heeft gedaan, weet hij dat hij uitverkoren ís. En dan kan hij ook beginnen de deugden van Christus te vertonen, zoals die in Kolosse 3:12–14 worden voorgesteld.

Ware troost

Op een begraafplaats viel mijn oog op een briefje dat aan een grafsteen zat. Een kinderhand had erop geschreven: ‘We missen u zo!’ Er stonden vijf namen onder. Uit de beide jaartallen op de steen bleek dat het om een oma ging. Ze zal haar lieve, troostende en helpende handen hebben gebruikt voor haar kleinkinderen. Handen die nu plotseling overal zo erg werden gemist!

Wat een verdriet in die kleine kinderharten! Wat een pijn als het hart van een moeder heeft opgehouden met kloppen voor haar kinderen! Als buitenstaander kun je meestal geen woorden vinden om te troosten.

Misschien en zeker

Over “misschien” en “zeker” in de geschiedenis van Jakob en zijn zonen.

I

Eerst Genesis 37:33. Jakob constateert aan de hand van een bebloede rok dat zijn zoon Jozef zeker is verscheurd. Het is een profetische verwijzing naar de wijze waarop de Heilige Geest na de opname van de gelovigen eerst aan het tot bekering te leiden overblijfsel van Israël zal duidelijk maken dat de Heere Jezus in waarheid de door hen verworpen Messias was, “afgesneden uit het land der levenden” (Jesaja 53:8).
Wat een genade dat wij van kindsbeen af weten dat onze Heiland is opgestaan uit de doden! Dat er voor ons eigenlijk geen tijd nodig is om ons pas als ‘dode zondaars’ tot ‘leven en heilgenot’ te wekken door ons geweten alleen door het besef van een dode Messias tot erkentenis te brengen! Een hoofdstuk van achtenvijftig verzen (1 Korinthe 15) over de opstanding is er voor ons van jongs af één uit een ‘opengeslagen’ boek (vergelijk Lukas 24:44–49).

II

Dan Genesis 42:4. Jakob geeft Benjamin niet met zijn broeders mee naar Egypte. Reden: “Opdat hem niet misschien het verderf ontmoete”. De mens wikt, God beschikt. Als Benjamin de tweede keer toch meegaat naar Egypte, zal het verderf hem niet ontmoeten, maar hij zal de eerste zijn die de omhelzing van de hereniging met Jozef ontvangt (hoofdstuk 45:14).
De eerste – we denken aan zijn verre nakomeling, Saulus van Tarsus, die op de weg naar Damakus niet het verderf ontmoette, maar de Heere Jezus (Handelingen 9). Paulus, als de man van de stam van Benjamin (Filippi 3:5), was de eerste van het straks tot herkenning en daarop tot erkenning komende overblijfsel uit Israël, ja, vóór de tijd, als een ontijdig geborene (1 Korinthe 15:8).

Liefde en inzicht

De apostel Paulus schrijft aan de broeders en zusters in Kolosse dat hij wil dat ze weten dat hij in een zware gebedsstrijd voor hen en andere gelovigen is verwikkeld, “opdat hun harten vertroost mogen worden, samengevoegd in liefde en tot alle rijkdom van de volle zekerheid van het inzicht” (Kolosse 2:2).
Toen hijzelf tot in de derde hemel, in het paradijs was weggevoerd – waarover hij in 2 Korinthe 12 spreekt –, hoefde zijn hart beslist niet vertroost te worden. Waarom niet? Omdat hij op dat ogenblik volkomen gelukkig was in de Heere. Dat de harten van de Kolossers en anderen vertroosting nodig hadden, laat zien dat de Heere Jezus niet meer alles voor hen betekende. Om díe reden had Paulus in het eerste hoofdstuk van zijn Brief aan hen zo uitvoerig de heerlijkheid van Christus geschilderd, “opdat Hij in alle dingen de eerste plaats zou innemen” (Kolosse 1:18). Hij sprak tot hen over Christus als de verborgenheid van God (vers 27).
Hoe deze vertroosting werkelijkheid wordt, blijkt uit de volgende woorden uit ons vers, Kolosse 2:2: “samengevoegd in liefde en tot alle rijkdom van de volle zekerheid van het inzicht”.

Het eerste concilie? Handelingen 15

In de plaats Antiochië, noordelijk van Israël, was een bloeiende gemeente ontstaan. Het gerucht daarvan drong tot de gemeente te Jeruzalem door. Barnabas werd erheen gezonden (Handelingen 11:19–24).
Hij werd níet gestuurd om te onderzoeken of die ontwikkelingen daar in het gebied buiten Israëls grenzen wel goed waren. Hij werd niet gezonden om te testen of de gemeente teJeruzalem wel met alles kon instemmen wat daar in Antiochië gebeurde.
Nee, want in dat geval kon hij ten eerste nooit alleen worden uitgezonden. Bij het verrichten van een onderzoek in opdracht van een gemeente zullen altijd minstens twee broeders betrokken moeten zijn, omdat “op de mond van twee getuigen, of op de mond van drie getuigen de zaak zal bestaan” (Deuteronomium 19:15).
Ten tweede keerde Barnabas ook niet terug naar Jeruzalem. Als hij een onderzoek had moeten verrichten, had hij naar zijn opdrachtgevers moeten terugkeren om uitslag te doen. In plaats daarvan bleef hij echter enige tijd in Antiochië en trok toen verder om Paulus te zoeken. Hij bracht hem naar Antiochië. Barnabas kwam pas weer in Jeruzalem toen hij samen met Paulus de opdracht had een gave van de gelovigen te Antiochië te brengen naar de broeders in Judéa, in verband met een grote hongersnood.
Barnabas werd met een heel andere reden naar Antiochië gezonden: hij had de opdracht om de gelovigen daar op te zoeken om hen te bemoedigen, om hen aan te sporen dicht bij de Heere te blijven en hen te ondersteunen in hun geloof. Wat een mooi en belangrijk werk mocht hij daar verrichten! En welk een zegen rustte er op zijn arbeid!

Hoe lang leefde Israël in Egypte?

Mozes beantwoordt deze vraag op niet mis te verstane wijze in Exodus 12:40–41. “De tijd nu van de woning, die de kinderen Israëls in Egypte gewoond hebben, is vierhonderd dertig jaren. En het geschiedde ten einde van de vierhonderd dertig jaren, zo is het juist op dezelfde dag geschied, dat al de legers des Heeren uit Egypteland gegaan zijn”.
Deze aanduiding van vierhonderddertig jaar vinden we in Galaten 3:17 terug: “Een verbond, dat vroeger door God bekrachtigd is, wordt door de wet, die vierhonderddertig jaar later gekomen is, niet krachteloos gemaakt, om de belofte te doen vervallen”. De wet had God gegeven op de berg Sinaï, in Exodus 20, vrijwel direct ná het vertrek van het volk Israël uit Egypte. Als we dan vierhonderddertig jaar terug rekenen, komen we uiteraard uit bij het moment waarop Jakob en zijn nazaten naar Egypte trokken. En inderdaad lezen we in Genesis 46:2–4 dat God tegenover Jakob het verbond bevestigde dat Hij eerder met Abraham had gemaakt. In Galaten 3 zegt de apostel Paulus níet dat de wet vierhonderddertig jaar na het sluiten van het verbond is gegeven, maar na het bevestigen van dat verbond.

Halloween

De Kelten
Halloween is een feest dat in z’n oorsprong reeds enkele duizenden jaren oud is. Het is ontstaan in de tijd van de Kelten die leefden in het huidige Frankrijk, Engeland, Schotland en Wales.
Ze waren voornamelijk landbouwers en herders; onder hen had de magie een belangrijke plaats. Hun godsdienst was gericht op een vreedzaam samenleven met de natuur. Ze geloofden in lokale goden, landgeesten, elfen, heilige bomen enzovoorts.
De Kelten vierden hun oud en nieuw op 1 november, het zogenaamde Samhain (spreek uit: sow-ain). Ze namen dan afscheid van het seizoen van de zon en dachten aan het begin van de donkere en koude tijd. Het feest duurde van zonsondergang op 31 oktober tot zonsondergang op 1 november. Het was één van hun belangrijkste feesten.
Zij hadden een bijzonder idee over de zogenaamde ‘keerpunten’ in de natuur (bijvoorbeeld de tijd tussen de éne en de andere dag, de overgang van zee naar strand en zo ook de overgang van het ene jaar naar het andere). Deze ‘keerpunten’ zagen ze als magische perioden.
Ze wilden tijdens zulke feesten de goden gunstig stemmen met het oog op een gezonde veestapel en een goede oogst. Samhain viel samen met de laatste oogstperiode van het jaar. De vruchten die daarna nog aan de bomen en struiken hingen, werden niet meer geplukt; ze waren een offer voor de natuurgeesten. Een nachtelijk wezen, Puca, besmette en vernietigde de vruchten.

De lof uit de mond van kleine kinderen en zuigelingen

Tussen teksten in het Oude Testament en de aanhaling daarvan in het Nieuwe Testament zitten regelmatig verschillen. Wie zich verdiept in de redenen daarvan, komt steeds weer onder de indruk van de Goddelijke volmaaktheid van de Heilige Schrift.
Zulke verschillen worden door tegenstanders graag aangegrepen om te bewijzen dat de Bijbel niet betrouwbaar is. In werkelijkheid bewijzen deze verschillen echter dat geen mens de auteur van de Bijbel kán zijn! Zó ingenieus is de Schrift samengesteld, daartoe is geen mens in staat!
“O Heere, onze Heere! hoe heerlijk is Uw Naam op de ganse aarde! Gij, Die Uw majesteit gesteld hebt boven de hemelen. Uit de mond der kinderkens en der zuigelingen hebt Gij sterkte gegrondvest, om Uw tegenpartijen, om de vijand en wraakgierige te doen ophouden” (Psalm 8:2–3).
“Uit de mond van kleine kinderen en zuigelingen hebt Gij U lof bereid?” (Mattheüs 21:16).
Het “sterkte gegrondvest” uit Psalm 8 citeert de Heere Jezus als “lof bereid” in Mattheüs 21. Hoe valt dat te verklaren?

Christelijke atheïsten

Bestaan er ‘christelijke atheïsten’? Een atheïst is iemand die het bestaan van God loochent. Een christen daarentegen erkent juist wel de ware God!

Iemand die zichzelf wijsmaakt dat er geen God is, is een dwaas. “De dwaas zegt in zijn hart: Er is geen God” (Psalm 14:1). Ik vraag me af of het niet net zo dwaas is als je het bestaan van God erkent en dan tóch leeft alsof Hij niet bestaat.

Er zijn veel mensen die zich christen noemen en toch een zondig leven leiden. Ze houden geen rekening met God Die alles ziet en hoort en de mensen eens ter verantwoording zal roepen. Ze storen zich nauwelijks aan de Bijbel. Ze bidden alleen als ze in de problemen zitten en geen uitweg meer zien.

Daniël

Het is opzienbarend dat de jonge Daniël het voortreffelijke paleisvoedsel niet als een bijzondere eer en gunst, maar als een verontreiniging zag (Daniël 1:8). De wijn van de koning van Babel was voor hem een bittere drank. Daniël had door genade een vernieuwd hart dat de dingen heel anders ziet dan de natuurlijke mens, ja, dat alles vanuit Góds standpunt bekijkt.

Daniël, met zijn God welgevallige gezindheid, stond niet op zijn rechten. Hij vroeg een gunst aan de overste van de hovelingen. Als gevangene kon hij geen eisen stellen, maar God hielp hem: “De nederigen geeft Hij genade” (Jakobus 4:6). Door zijn nederige houding toonde Daniël dat hij de ware wijsheid van boven bezat.

De begrafenisstoet

De aartsvader Jakob hechtte er bijzonder veel waarde aan dat hij in het land begraven zou worden dat God zijn grootvader Abraham en diens nageslacht had beloofd. Hij laat Jozef zweren daar zorg voor te dragen (Genesis 47:29–31), en gebiedt op zijn sterfbed zijn twaalf zonen hetzelfde (49:29–33).

Vanuit Egypte vertrekt de begrafenisstoet, nadat Jakob was gebalsemd en er zeventig dagen van nationale rouw waren gehouden. Opmerkelijk is dan de route die de stoet neemt.

De wegen die normaal werden gebruikt om van Egypte naar Kanaän en omgekeerd te reizen, liepen langs de kust van de Middellandse Zee. Dat was de kortste verbinding én het was niet nodig om door het hart van de woestijn op het schiereiland Sinaï te trekken.

De Voornaamste van allen

… de Zoon van Zijn liefde, in Wie wij de verlossing hebben, de vergeving van de zonden. Hij is het Beeld van de onzienlijke God, de Eerstgeborene van de hele schepping (Kolosse 1:13–15).

De Heere Jezus is geen schepsel, maar de eeuwige Zoon van God. Hij heeft juist de hele schepping gemaakt. Toen Hij als Baby werd geboren, toen Hij Mens werd, deed Hij Zijn intrede in Zijn eigen schepping. En uiteraard was Hij vanaf dat moment de belangrijkste, de voornaamste Persoon in de schepping. Zó werd Hij de Eerstgeborene van de hele schepping.

Hij was het Beeld van God. God is onzichtbaar, kán door mensen niet worden gezien. God heeft Zich echter geopenbaard. Hij heeft Zijn Beeld gezonden: Christus, Zijn eigen Zoon. Als we Hem leren kennen, weten we Wie God is.

Een schaap aan het woord

In de bekende Psalm 23 is het schaap aan het woord. Het spreekt over zijn ervaringen met de goede Herder, de Heere Jezus. Het mogen de woorden van ieder kind van God zijn. Door het verlossingswerk van de Heere Jezus, daardoor dat de goede Herder Zijn leven voor de schapen heeft ingezet, mogen we bij de kudde van de hemelse Herder horen.

Hij gaat voorop en wij, de schapen, mogen Hem volgen. Het zijn niet altijd zonnige en aangename paden waarover Hij ons leidt. Er zijn aan de kant diepe ravijnen en steile rotsen. Het pad leidt soms door dalen, soms over hoge bergen. Toch is het volgen van Hem gezegend. Als we omzien, komen we inderdaad tot de erkenning dat het goede en de weldadigheid in alle dingen zichtbaar zijn. Voortdurend zullen zij ons op deze weg volgen.

Rijk willen worden

“Zo gaat het met hem die schatten verzamelt, en niet rijk is in God” (Lukas 12:21).

In 1923 kwamen enkele van de meest succesvolle financiers van de wereld samen in het Edgewater Beach Hotel te Chicago: (1) de president van de grootste onafhankelijke staalmaatschappij, (2) de grootste tarwe–speculant, (3) de president van de New–Yorkse effectenbeurs, (4) een lid van het kabinet van de president van de Verenigde Staten, (5) de grootste speculant van Wall Street, (6) de president van de Internationale Vereffeningsbank en (7) het hoofd van het grootste monopolie ter wereld.

Samen beheerden deze zeven heersers meer rijkdom dan er in de schatkist van de Verenigde Staten was. Jarenlang vermeldden kranten en tijdschriften hun successen en moedigden de jeugd aan hun voorbeeld te volgen.

Hoe zag het er vijfentwintig jaar later uit met deze zeven ‘groten van de aarde’?

Stormen

Mattheüs 14:22–33

De discipelen van de Heere Jezus waren in grote nood. Met uiterste krachtsinspanning hadden ze hun kleine scheepje nog drijvend kunnen houden. Elk moment konden ze zinken.

Ook ons blijven de stormen niet bespaard. Ook al zijn we geneigd dat juist wel te verwachten. Vaak denken we dat de Heere voor hen die hun leven aan Hem hebben toevertrouwd, alle moeilijkheden uit de weg moet ruimen. Toch is ons dat niet beloofd!

Hij laat de Zijnen echter niet alleen in de storm. Hij bevond Zich op de berg en bad voor hen. Hij wist hoe ze zich aftobden. Hij zag dat de wind tegen was. En toen de nood het hoogst was en er geen menselijke hulpbronnen meer waren, kwam Hij bij hen.